Ter afronding

Ter afronding. Die woorden werken tijdens een vergadering als het alarm van een wekker. Vergaderingen zijn slaapverwekkende samenkomsten die te lang duren. Dat toont de geschiedenis aan en de foto hierboven, genomen tijdens onze vooralsnog laatste vergadering.

Vergaderen en in groepsverband goede beslissingen nemen, is lastig. Paloma had het er al over in het vorige bericht. Dat over de slang in de steen. En er was eens een journalist genaamd Dave Barry die zei: “Als je in één woord zou moeten samenvatten waarom de mensheid tot nu toe niet heeft kunnen verwezenlijken waartoe ze in staat is, dan is dat woord ‘vergaderingen’.”

Ik ken dat citaat, omdat ik mijn best doe een journalist te worden die geciteerd wordt. Voor mij zou dat een teken van succes zijn. “Sevtap Demir, geciteerd journalist.” Gewoon een journalist zijn die citeert, vind ik te standaard, niet genoeg. Een bovengemiddeld journalist wordt geciteerd.

Een jaar geleden sprak ik, in de rol van verslaggever, Syl van der Leegte. Hij is sinds jaar en dag voorzitter van de Eindhovense huurdersvereniging Duizendschoon en zei toen: “Ik ga nog elke veertien dagen met plezier naar de vergaderingen, en dat je er dan elke keer toch weer uitkomt, maakt me verrekte trots.”

Ik weet nog dat ik niet wist wat hij bedoelde toen hij het zei. Dat men levend uit de vergadering kwam, of dat men door te vergaderen uit de problemen kwam? Ik weet het nu nog steeds niet, omdat ik niet doorvroeg. Het is niet erg, ik heb ervan geleerd en gedane zaken nemen geen keer.

Ter afronding: de reden waarom ik dit bericht schrijf, is dat ik, ondanks alle voornoemde bezwaren ertegen, een vergadering wil beleggen. Een vergadering waarbij iedere bewoner paraat is. Ik wil samenkomen op woensdagavond 23 juni 2010 in mijn kamer. Om zeven uur en om over de Basement Zombies te praten. Voor eten wordt gezorgd.