Inmiddels is Melanie veilig teruggekeerd, noch Paloma, Jean-Jacques en de rest. Niks meer van gehoord. Zover ik weet, heeft niemand van hen gehoord sinds 31 juli. De postkaart hierboven is het laatste levensteken, vooralsnog.

De verdwijntruc baart zorgen. Alle Elke Vrijdag-bewoners op mij na gaan samen, ‘tot diep in augustus’, op vakantie richting de voormalige Balkan. “Puur voor de beats,” verklaarde Jean-Jacques voor vertrek. Op 31 juli sturen ze een kaart vanuit Varna, Burgarije. En dat is het dan. Freaks.

En dan nu: op vakantie met de entourage. Tot diep in augustus. Herinneringen maken, zoals de bejaarden van nu voor ons deden. Zodat ook wij straks, geteisterd door staar en artrose, gelukkig kunnen mijmeren. Geboeid door alle herinneringen, in de zoetzure walm van de eigen confectie, buiten op een bankje.

Of zoals de zombies die zich al minstens een jaar verschuilen in de kelder onder clubhuis Elke Vrijdag. Ook zij vertonen tekenen van tevredenheid. Doen niks, hoeven niks. Ze zitten daar maar, in de duisternis, te teren op het verleden. Kalm als Indianen, vegeterend als planten.

Jean-Jacques Picard zei ooit: “Achter elke succesvolle man staat een verbaasde vrouw.” Ik vond dat een wijze uitspraak van een wijs man. Zelf denk ik dat achter elk onverklaarbaar succes Neptunus schuilgaat. Iets minder wijs misschien, maar ik denk het toch echt.

Het welslagen van Elke Vrijdag is, denk ik, ook toe te schrijven aan Neptunus, de god van het stromend water. Ik kan het succes, want dat is het, anders niet verklaren.

We, een zestal studenten, hielden een schooljaar lang een weblog bij in opdracht van de Tilburgse universiteit, en er ging, sinds de aftrap, geen dag voorbij dat Elke Vrijdag nul bezoekers trok.

Dat wijzen de statistieken uit. Het is niet alleen een verbazingwekkend succes, maar ook een prestatie van formaat. Er zijn miljoenen websites en blogs om heen te surfen en toch wordt er gesurft naar Elke Vrijdag, een blog zonder actualiteitswaarde of maatschappelijke relevantie.

We zullen de tijd mee hebben gehad. En er was op gezette tijden spanning. Zal Melanie verslaafd raken aan drugs als haar paard sterft? Zal Schuwe Jezus van zich doen spreken? Zal huisbaas Ortega streken gaan leveren?

Dat soort spanning. Het zou nooit genoeg zijn om alle bezoekers te trekken. Daarom: Neptunus, de geruisloze generator achter het succes. Hij zorgde er ook voor dat de VVD de verkiezingen won met een programma dat voor banen gaat zorgen, in 2040.

De tovenaars en economen van de VVD hadden een model van het Centraal Planbureau onderzocht en een nieuwe cijferopstelling gemaakt met de conclusie: volop banen! Dat ze pas in 2040 ontstaan, dát vergaten de kiezers, doordat Neptunus lood door het drinkwater heeft gemengd, waardoor ze minder informatie kunnen opnemen dan vroeger, toen ze meer informatie konden opnemen.

Wat ik tot slot wil zeggen: meewerken aan Elke Vrijdag was leerzaam. Je moet weten dat ik in augustus 2009 nog niet eens wist of het ‘de blog’ of ‘het blog’ was.

Maak kennis met de Auto Fan, een goedkope ventilator voor in de auto. Voor wie van A naar B moet tijdens een hittegolf, geen airco heeft en zijn ramen dicht wil houden om de radio te verstaan.

De Auto Fan zorgt ervoor dat je koelbloedig blijft onderweg en geen ongelukken veroorzaakt. De Auto Fan is ook meteen een bewijs dat de weg naar de hel geplaveid is met goede bedoelingen. Het ding is een moordwapen in vermomming.

Met een zuignap is de ventilator aan het dashboard te bevestigen. De propellor draait zo hard dat die het hele apparaat met gemak van het dashboard lostrekt en door de auto laat vliegen, totdat hij zich vastslaat in iets dat er zacht genoeg voor is.

Als er iets duidelijk is geworden in de vergadering van laatst, dan is het dat we op vakantie gaan. Een maand, per trein, kriskras door Europa, met entourage.

Verder is bekend dat een vergadering niet slaapverwekkend hoeft te zijn als die gehouden wordt op een grasveld met barbecue, opblaasbare drankkoeler, drank, platenspeler en, nog een keer, entourage.

TILBURG – In de Kaapkoloniestraat kwam gisteravond een auto tot stilstand tegen een woning. De chauffeur, achtervolgd door de politie, doelwit van een klopjacht, reed 75 kilometer per uur toen hij een haakse bocht wilde maken om de brigadiers af te schudden.

Zijn driving skills waren er niet goed genoeg voor. De auto, een zilverkleurige Peugeot 206, botste en raakte bekneld tussen het huis en een lantaarnpaal. Zo niet de chauf. Hij dacht klem te zitten tussen stoel en airbag, bedacht zich en nam de benen.

Hij rende een brandgang in. Een brigadier deed hem na en volgde hem. Het werd een kat-en-muisspel met een ongewisse afloop, want burgerjournalistiek is leuk, maar het is niet de bedoeling je ervoor in het zweet te werken op een vrije maandagavond.

de orangina’s spelen vanmiddag, over een slordige 40 minuten, waarschijnlijk in een één-twee-zeven-systeem tegen de boys from brasil. de engelsen deden dat in 1872 ook tegen de schotten. en met succes, dus waarom niet?

waarom niet: omdat voetbal een saai spel is, waarmee desondanks miljarden verdiend worden. het is een saai kansspel waaraan berekenende mensen meedoen. daarbij is de bal rond. de speelbal. dus is er geen zinnig woord over te zeggen. toch zijn er mensen, analisten, die van praten over voetbal hun werk hebben gemaakt.

daarom wordt er op televisie uren achtereen in voor- en nabeschouwingen gebakkeleid over voetbal. serieus gebakkeleid, want de analytici zijn niet gebaat bij spot. spot zou alles wat ze zeggen en alle zendtijd waarin ze schitteren waardeloos maken. en dat zou het publiek aan het denken zetten.

wat als ik niet drieduizend uur van m’n leven had besteed aan kijken naar voetbalwedstrijden en wedstrijdanalyses? wat als ik al die tijd had besteed aan het leren van goocheltrucs? was ik dan niet een WORLDWIDE SELLING MAGICIAN?

dat soort gedachten is nergens goed voor. vooral niet achteraf, na drieduizend uur kijken naar voetballers en analisten op televisie.

Zoals ik al zei, word ik achtervolgd door dode duiven. En één keer door een verslaafde duif. Die duif bleef maar om wiet bedelen. Hij kreeg medicinale wiet tegen de pijn in zijn botten, koerde hij. “Ik heb osteonecrose. Er stroomt geen bloed naar mijn botten. Stukken ervan sterven af. Doet zeer als hevige pijn.”

In ieder geval: zijn medicinale wiet was op. En de vijf planten die hij thuis had staan, waren nog niet rijp voor de oogst. Ik vond het sneu en wilde van hem af. Ben toen naar Ochtendgloren gegaan, een koffieshop, en heb vijf voorgedraaide voor hem gekocht.

Hij rookte er twee helemaal op en OD’de. Wist ik veel dat hij geen maat kon houden. Hij, Vince heette die trouwens, zou nooit meer aan de tak hangen. Duiven schijnen, zo hoorde ik later, aan een paar trekjes al genoeg te hebben.